Een intensieve voorbereiding van maanden ging eraan vooraf. Vele tochten en trainingsritten zijn er gemaakt door weer en wind. Of we gingen samen in één groep of er werd alleen getraind. Ik was er van overtuigd dat je moest trainen om deze uitdaging tot een goed einde te kunnen volbrengen.

Je gaat alle site’s op het Internet af waar je trainingsprogramma kunt vinden om een zo passend mogelijk programma te maken. Je moet daarbij denken aan de vrije tijd welke je hebt om te trainen, want er moet ook nog gewerkt worden. De orders blijven wel binnen komen (gelukkig maar) en deze moeten ook weer weg. En dat betekent ook wel eens een avondje doorwerken of het werk mee naar huis nemen. Het gebeurde ook nog wel eens dat de weergoden niet zo goed gezind met ons waren maar daar kun je je op kleden. De Amstel Gold was een van de bekendste toertocht die op het programma stond, maar ook enkele ritten op de Veluwe en in de Ardennen waren zware tochten. Ik voelde dat de kracht in de benen kwam en ik kreeg vertrouwen dat mijn knieën het deze keer wel zouden houden. Ook financieel ging het goed, je moet je wel voor de volle 100% inzetten om het nodige sponsorbedrag binnen te halen. Vele bedrijven die ik benaderde hebben spontaan ja gezegd aan mijn verzoek om mij te steunen. Het waren allemaal leuke herinneringen aan deze tijd, ik heb spontane mensen en bedrijven ontmoet die er allemaal van overtuigd zijn dat dit doel gesteund moest worden. Toen kwam het vertrek naar Frankrijk, een week verlof opgenomen en alles met de verschillende afdelingen geregeld zodat het niet meer fout kon gaan. Alle collega’s wisten van mijn plannen en zij hebben allemaal hun steentje bijgedragen dat ik deze week vrij kon nemen. Op een zonnige maandagochtend om zeven uur vertrok ik samen met enkele collega’s naar Bourg d’Oisans. Daar aan de voet van die geweldige alp kreeg ik nog meer respect voor al de deelnemers die deze berg gingen bedwingen. Ieder van ons had al een idee hoeveel maal ze die berg op zouden fietsen. De een ging voor zes maal de ander voor vijf of vier maal naar boven. Op de vooravond van de grote dag gingen we allemaal vroeg naar bed. Het plan was dat we om 3.00 uur op zouden staan, en dat onze begeleiders om 5.00 uur met de auto naar de top van de alp ging. Alles verliep volgens plan en om 5.10 uur klonk het startschot. De eerste fietsers gingen op weg voor een prachtig avontuur. Het overige (franse) verkeer mocht geen hinder ondervinden van de fietsers, maar zoals je begrijpt is dat wel erg moeilijk wanneer er zoveel fietsers op hetzelfde moment de berg opgaan. Maar ook daarvoor was door de organisatie een oplossing bedacht. Een motorclub uit Apeldoorn begeleide het verkeer naar boven en weer naar beneden. In iedere bocht (21 bochten) stonden vrijwilligers met vlaggen om ons te waarschuwen wanneer er verkeer naar boven of naar benenden kwam. Iedere keer dat je een fluitje hoorde van de motorrijders kwamen er weer enkele auto’s aan en was het opletten geblazen. Naar boven betekende voor mij minimaal 1.30 uur klimmen. Na iedere bocht kwam weer een bocht en de weg bleef maar omhoog gaan.

Geen enkel vlak stukje kent deze berg om even op adem te komen. Ik had twee bochten waar ik steeds naar uitkeek. Bocht 15 want dan had je het onderste gedeelte, wat ook het steilste stuk was, gehad. Dan naar bocht 7 want wanneer je daar doorheen was zag je de hotels van de skipiste liggen en dat gaf weer moed ondanks dat je dan nog een heeeeel stuk omhoog moet. “Naar boven opa”, sprak ik mezelf moed in. Morgen is het weer voorbij en volgende week heb je geen last meer. Ik denk dan aan al die mensen die aan het vechten zijn om deze kl…..te ziekte te overwinnen of misschien weer aan de gemo gaan. Nee, dan ik, ik ga naar boven al doe ik er de gehele dag nog over. Ik kwam voor de vierde maal boven en ik kreeg een goddelijk gevoel van geluk en de tranen stroomde over mijn wangen. Na deze klim ben ik gestopt en ik ben apentrots op mijn shirt dat ik hier op deze zware alp heb verdiend. Alle sponsoren die op mijn shirt staan en alle mensen die met ons meegeleefd hebben deze dag wil ik heel hartelijk bedanken. Ook alle vrienden en vriendinnen, familie en collega’s hoe klein (of juist groot) hun donatie ook was heel hartelijk bedankt. Ik heb een super tijd gehad en ik heb het gevoel dat ik samen met ons Team Damen en met alle mensen die ons gesteund hebben een goed doel heb bereikt. Sjef van der linden Kloppersakker 39 5302 ZV Zaltbommel

Van Tuyl TiCa EvoX

Mountainbiken leeft in Nederland. Meer dan de oorspronkelijke uitvinders ooit zouden denken, in dit kleine landje dat op een paar heuveltjes zo plat is als een cent. Wie had dan ook gedacht dat er zich in Zaltbommel, praktisch in het geografisch middenpunt van dit kikkerlandje, een specialist zou bevinden die het volledig naar wens bouwen van frames en het afmonteren daarvan als het ware tot een kunst verheven heeft? Sinds de jaren zeventig worden er bij Van Tuyl al custom made fietsen gemaakt.